دست هایم بی حس و نگاهم نگران ...

می توانی تو بیا ، سر این قصه بگیر و بنویس

این قلم ، این کاغذ ، این همه مورد خوب !!!

راستش می دانی ؟ طاقت کاغذ من طاق شده ،

پیکر نازک تنها قلمم ، زیر آوار دروغ خرد شده !!!

می توانی تو بیا ، سر این قصه بگیر و بنویس ...

می توانی تو از این وحشی طوفان بنویس ،

طاقتش را داری که ببینی هر روز ،

زیر رگبار نگاهی هرزه

صد شقایق زخمی و هزار نیلوفر بی صدا می میرد ؟!!!

اگر اینگونه ای آری بنویس ،

من دگـر خسته شـدم ...

باز تا کی به دروغ بنویسم :

" آری می شود زیبا دید !! می شود آبی ماند !!! "

گل پرپر شده را زیبایی ست ؟!

رنگ نیرنگ آبی ست ؟!

می توانی تو بیا ، این قلم ، این کاغذ ...

بنشین گوشه ی دنجی و از این شب بنویس !!

قسمت می دهم امّا به قلم ،

آنچه می بینی و دیدم بنویس

از خدا ،

از قفس خالی عشق ،

از چراگاه هوس ،

از خیانت ،

از شرک ،

از شهامت بنویس !!!

بنویس از کمر بـیـد شکـسته ،

آری از سکـوت شب و یک پنجره ی ساکـت و بـسته ،

از من

" آنکـه اینگـونه به امّـید سبب ساز نـشـسته "

از خود ...

هـر چه می خواهی از این صحنه به تصویر بکـش :

(( صحنه ی پـیچش یک پیچک زشت دور دیوار صدا ... ))

حمله ی خفاشان ، مردن گـنجشکان !!!

جرأتش را داری کـه بـبـینی قلمت می شکـند ؟ کاغـذت می سوزد ؟!

طاقـتش را داری کـه بـبـینی و نگـویی از حق ؟!

گـفـتن واژه ی حق سنگـین است

من دگـر خـسته شـدم

می توانی تو بیا ، این قـلم ، این کاغـذ

این همه مورد خوب ...

من تمام هستی ام را در نبرد با سرنوشت،

در تهاجم با زمان،آتش زدم،

کشتم.

من بهار عشق را دیدم ولی باور نکردم.

یک کلام در جزوه هایم هیچ ننوشتم.

من ز مقصدها پی مقصودهای پوچ افتادم،

تا تمام خوبها رفتند و خوبی ماند در یادم.

من به عشق منتظر بودن همه صبر و قرارم رفت،

بهارم رفت ،

عشقم مُرد،

.....................

هیچ کس

هیچ کس با تردید این دل سر نکرد

یا که بیتی از شعر من را بر نکرد

هیچ کس حتی برای لحظه ای

لابلای شعر من خود را ، دربه در نکرد

هیچ کس شاعرانه های عاشق را

با اشک چشمان خود تر نکرد

هیچ کس شعر شکفتن را نخواند

هیچ کس شعر مرا عاشقانه تر نکرد

می رسد روزی که من باور کنم

ابر هم با یاد من خود را سبکتر نکرد

می رسد روزی که از یادم رود

یاد او که شعرم چشمش را تر نکرد

می رسد روزی که پیدایم کند

او که پیدا کرد اما ، پیداتر نکرد

می رسد روزی که زجرم سر رسد

روزی که چشمم بغض را پرپر نکرد

انگار همین دیروز بود

برای اخرین بار نگاهم کردی و دست هامو فشار دادی

دستام از برخورد با دستت لرزید

سرم رو بالا کردم تا به چشمهات نگاه کنم

اما پرده ی اشکی جلوی چشمم رو گرفته بود

همه چیز رو تار میدیدم

حتی نتونستم تورو...

برای اخرین بار!

کامل ببینم...

دست هامو بالا بردی و نزدیک صورتت کردی

دستام از اشکات خیس شد

نفهمیدم چه جوری دستمو از دستت بیرون اوردم

چون که طاقت اشک های تورو نداشتم

باید میرفتم

موندنم سخت تر از رفتنم بود

شاید اگه میموندم

فراموش میشدم

اما من نمیخواستم هیچ گاه از قلب تو برم

دستامو با سردی از دستات در اوردم

با صدایی که سعی میکردم نلرزه

فقط گفتم خداحافظ و از اون کوچه که همیشه محل دیدار ما بود رفتم

تو هم رفتی

اما صدای هق هقت می امد

...

از خودم بدم میومد

منی که طاقت اشک در چشمان زیبای تورو نداشتم

باعث اشک ریختنت شدم بودم

شروع به دویدن کردم...

داشتم از خودم فرار میکردم

اما هرجا میرفتم یاد تو با من بود

هرجا میرفتم غصه هام بیشتر میشد

تنها جایی که میتونست منو تسکین بده

اون کوچه خلوت بود

...

حالا بعد از سال ها دوباره اومدم به این کوچه

داره بارون میاد...!

به اون درخت گردویی که

همیشه وقتی بارون میومد زیرش می ایستادیم نگاه کردم

...

دختر و پسری عاشقانه دست های هم رو گرفته بودن

و برای هم با احساس صحبت میکردن

تمام تنم لرزید

پیش خودم گفتم نکنه اینا هم یه روزی مثل منو تو از هم جدا بشن...

صدای هق هقم همه فضا رو پر کرد

دوباره شروع به دویدن کردم

از اونجا رفتم

چون دیگه طاقت نداشتم پایان یک عشق دیگه رو ببینم

مرا ببخش که هميشه مي گويم دوستت دارم / مرا ببخش اگر مي بينم که نيستي و باز هم از آن چه نبايد ، مي گويم / مرا ببخش اگر دل داده گي ات را براي خود مي خواهم / من مرده گي مي کنم

مرا ببخش که دل تنگ ات هستم / مرا ببخش که سخن از دل مي گويم / مرا ببخش که به وجود کس ديگر حسودي مي کنم / مرا ببخش نمي توانم ز ياد ببرمت / من آدميزاد گونه زيست نمي کنم

مرا ببخش که مي گويم مي خواهم باشي / مرا ببخش که مي خندم وقتي هستي / مرا ببخش اگر وقت بودنت چيزي جز دل داده گي نمي گويم / مرا ببخش اگر از نبودنت ناراحتم / من يک ديوانه ام

مرا ببخش که برايت نگرانم / مرا ببخش که وقت پريشاني ات از خود بيخود مي شوم / مرا ببخش اگر هر لحظه از روحت ، جسمت و حالت خبر مي گيرم / من آن يار بي غم نيستم

مرا ببخش / خواهش ام زياد ست و وقت َ ت اندک / ببخش و ........... ( نمي دانم مي پذيري يا ...؟)

پ.ن : هرگز رها ز من نخواهد شد این پندار بودنت ، ای همه یادهای بودت - در عین حالی که نبودی هرگز - زیباترین لحظه های نفس َ م

******************************************************************

دوستت دارم / به پروردگار زيبايم سوگند که دوستت دارم / به سپيدي برف دوستت دارم / با تمام ياخته هاي بدنم دوستت دارم
هر بار که نوشته هايم را مرور مي کنم / هر بار که به ياد آن چه بر من گذشت مي افتم / هر بار که ياد آن چه مرا اين گونه کرد مي افتم / با خود تکرار مي کنم که / دوستت دارم
اين نوشته هاي من / اين دل نشسته هاي شبان گاهانه ام / اين لرزش هاي روزگار من / همه گي مي گويند که / دوستت دارم
تو را هرگز با کسي قسمت نکرده ام / نامت را هرگز بر برگ نياورده ام / با تمام گفته هايم از تو براي ديگران ، هرگز نگفته ام که با من چه گونه بوده اي / زيرا که پاک ترين واژه اي برايم / چون که / دوستت دارم
بارها از خاطرم بيرون رفتي / - خود بارها ديده اي که چه گونه تهي شده اي از روزگارم - / اما هر بار باز گشته اي / تو درين خانه ميزبان گشته اي نه ميهمان / من نيز شاد ترم / زيرا که / دوستت دارم
نيک مي دانم / پرنده مردني ست / خوب مي فهمم / که از آن من نيستي اکنون / به روشني لمس مي کنم / دل بر من نداده اي / - آن سان که من داده ام - / ولي چه کنم که / دوستت دارم
نوشتن از تو / آرامم مي کند / فکر کردن به تو / بي گاهم مي کند / دل بستن به تو / دل شادم مي کند / چه را که / دوستت دارم
بعد تو / دل بستن به هر کسي / به سان باد شده / بعد تو / خنديدن با کسي / محال شده / بعد تو / مهرباني با کسي / دل آرام نيست / بعد تو / زنده گي با همه / نا ممکن شده / براي اين که / دوستت دارم
اهل شهر بدانند / هرگز بعد او کسي برايم به ترين نشد / هرگز زنده گي برايم رنگ آن روزها را نگرفت / هرگز آرامش راه به ذهنم نيافت / اهل اين دير بدانند و بفهمند و بخوانند / با همه ي دل بسته گي هايم به اين دير / دل بستن به کس ديگر برايم دشوار شده / دوست داشتن برايم بسي سخت شده / دل تنگي امانم را بريده / تنهايي مرا زمين گير کرده / رسم زنده گي ام بر مدار هيچ مي گذرد / من به پريشاني رسيده ام / با تمام زيبايي هاي خود ساخته ام براي رسم زنده گي ام / هنوز کامل نشده ام / من مي خواهم آرام شوم / مي خواهم زنده گي کنم / مي خواهم ادامه دهم / ........... / مي خواهم مي خواهم